Puan Amina, 55 tahun, tinggal di sebuah kampung kecil di negeri Kelantan, di timur laut Malaysia, di mana ramai penduduk masih bergantung kepada kerja kampung dan pendapatan harian yang sangat terhad. Selama lebih 10 tahun menghidap diabetes, hidupnya dipenuhi dengan ubat dan keletihan berpanjangan. Badan sentiasa terasa berat, malam tidak pernah tidur lena, tangan dan kaki kebas sehingga ada hari beliau tidak mampu berdiri lama untuk memasak makanan sendiri. Dengan pendapatan yang sedikit, ada bulan beliau terpaksa memilih antara membeli ubat atau membeli beras.

Apa yang paling menyakitkan bukan sekadar penyakit, tetapi perasaan terpinggir dan tidak dipedulikan. Ubat dimakan setiap hari, tetapi badan tidak semakin kuat. Tenaga semakin hilang, dan beliau pernah berfikir bahawa inilah nasib orang miskin di kampung. Beliau tidak lagi berharap untuk sembuh, hanya berharap cukup kuat untuk meneruskan hidup hari demi hari. Selama lebih sedekad, beliau menanggung semuanya dalam diam, tanpa pernah ditunjukkan jalan yang berbeza.